امان از دوغ لیلی

آقا ! ما دل مان را خوش کرده بودیم همین فردا پس فردا جل و پلاس مان را جمع میکنیم میرویم ایران این گوربانان و مکلاهای بوگندو را میفرستیم‌ بروند غاز چرانی.

از شما چه پنهان آرزو داشتیم به میمنت ومبارکی دم گاوی بدست بیاوریم اگر وزیری ، وکیلی ، استانداری ، دالانداری ، چیزی نشدیم دستکم بشویم کدخدای علی آباد سفلی!

اما انگار هیچکدام از آرزوهای مان بر آوردنی نیست ، پس بیجهت نیست اجداد بزرگوار ما فرموده اند : ای بسا آرزو که خاک شده .

اصلا آقا ما دیگر به حرف هیچ آدمیزادی اعتنا نمیکنیم .حالا این آدمیزاد میخواهد آقای حنا بسته مو باشد ، میخواهد موسیو ناپلئون بناپارت باشد ، میخواهد مرحوم مناخیم بگین باشد ، میخواهد مریم تابان باشد ، میخواهد شازده لیختن اشتاین باشد ، میخواهد تاواریش مسکویچ باشد ، میخواهد آقای گراز باشد ، یا مرحوم مغفور امام خمینی رحمت الله علیه !

مگر همین آقای فلانی وعده نداده بود امسال تابستان میرویم ایران آخوند ها را با اردنگی میریزیم توی دریا خودمان مست و شنگول توی میدان شهیاد میزنیم و میرقصیم ؟ پس چطور شد ؟ تابستان که دارد تمام میشود ، نکند هنوز بهار است ما نمیدانیم ؟

آقا! انگار همه خلایق شده اند حاج حسین آقای ملک که وعده میداد اما به وعده اش عمل نمیکرد .

بقول ایرج جان :

ای وعده تو تمام بوقلمونی

یاد آر از آن وعده در بیرونی

از آنهمه ثروت وکیل آبادت

یک غاز بمن نمیدهی ای کونی ؟

آقا ! خدا این دایی مم رضای ما را ببخشاید و بیامرزاد ، هرچه خاک اوست عمر شما باشد ، دایی مم رضای ما حق داشت که میگفت :

امان از دوغ لیلی

ماستش کم بود آبش خیلی !

See insights and ads

Boost post

80

15

5