آلفرد هیچکاک میگفت :

هر آنچه را که من دوست دارم یا چاق کننده است ، یا غیر قانونی است ، یا اینکه شوهر دارد !

See insights and ads

Boost post

32

3

3

بسم الله الرحیم

ما یک رفیقی در تبریز داشتیم که بجای بسم الله الرحمن الرحیم میگفت: بسم الله الرحیم!

می پرسیدیم: رحمانش چطور شد ؟

میگفت : با رحمان قهرم!

یادش به خیر ، بازیگر تئاتر بود، نامش محمود قبه زرین.

بعد ها در فیلم مارمولک هم بازی کرده بود

من و محمود پنج سال ‌وچند ماه با هم همکار بودیم. من سر دبیربرنامه صبحگاهی رادیو‌تبریز بنام « صبحگاه سبلان » بودم و محمود تهیه کنندگی آنرا بعهده داشت

هر روز باید ساعت پنج صبح از خواب پا میشدیم برنامه صبحگاهی رادیو‌ را بصورت زنده از ساعت شش تا ساعت ۹ صبح اجرا میکردیم

محمود هنرمندی شوخ و شنگ بود ، تهیه کننده ای باذوق بود ، موسیقی را میشناخت ، به موسیقی اصیل آذربایجانی عشق می ورزید ، تئاتر را می شناخت، گهگاه در نمایشنامه ای که از چنبر سانسور آقایان گذشته بود بازی میکرد ، در کار تهیه کنندگی و بازیگری بسیار جدی بود . آه که چقدر می خندیدیم

یادم میآیدیکبار روز عاشورا پس از اینکه برنامه مان را اجرا کردیم سوار ماشینم شدیم برویم خانه مان ، توی ماشین میگفتیم میخندیدیم به موسیقی آذربایجانی گوش میدادیم ، جلوی یک دکه سیگار فروشی ایستادیم تا آن یکی رفیق مان سیگار بگیرد ، سه تا از این جوجه جاهل های شاپو بسر کنار دکه ایستاده بودند با هم اختلاط میکردند.

همینکه در ماشین را باز کردیم صدای ساز و آواز به گوش شان خورد ، بکی شان در حالیکه کتش را روی دوش اش انداخته بود آمد با لحن تهدید آمیزی به محمود گفت : قارداش ! مگر نمیدانی امروز عاشوراست ؟ چرا داری موسیقی گوش میکنی؟

محمود گفت : سنه نه ؟

نمیدانم جوجه جاهله چی گفت که محمود شرق خواباند بیخ گوشش .

ما را می بینی؟ دیدیم آن دو‌تا جوجه جاهل بسوی ما یورش آورده اند ، پریدیم توی ماشین الفرار ! خدا بما رحم کرد و گرنه تیکه بزرگه مان گوش مان بود .

این ماجرا زمانی اتفاق افتاد که هنوز شاه شاهان آن بالا بالاها نشسته بود و ما ملت عزیز ایران چهار نعل بسوی دروازه های تمدن بزرگ میتاختیم و‌هنوز نامی از حکومت گوربانان و اهل قبور نبود

محمود زود رفت . خیلی زود. یادش به خیر

[حگه باز

دخترم به حقه باز میگوید حگه باز !

هروقت معده ام درد میگیرد یا یک جای بدنم از کار می افتد دخترم اگر باخبر بشود اولین سئوالی که می پرسد این است : بابا ! دوباره رفتی عرق خوردی؟مگر نمیدانی نباید عرق بخوری؟

میگویم . نه بابا جان ! کدام عرق؟ مگر من عرق خورم ؟

میگوید : ای حگه باز !

توی خانه مان فرمانده کل قوا اجازه نمیدهد گوشت قرمز بخورم ، میگوید کلسترول خونت بالاست، توی این سن و سال نباید گوشت قرمز بخوری! سکته میکنی ! شوری و ترشی و شیرینی هم ممنوع است

لاجرم آنقدر مرغ و ماهی و سبزیجات به خورد ما داده است که کم مانده است به قدقد کردن بیفتیم یا مثل بره ها بع بع بکنیم : بع بع! بع بع!

هر چه میگوییم پدر آمرزیده! ما بیدی نیستیم از این بادها بلذزیم به گوش مبارک شان فرو‌نمی رود که نمی رود . کم مانده است دشتی ، باغی ، جلگه ای ، سبزه زاری ،چراگاهی، جایی پیداکنیم برویم برای چریدن !

از سوی دیگر این رفیقان مان دست از سر مان بر نمیدارند گاه و بیگاه تلفن میکنند که : حسن جان ! قرار است با فلانی و‌فلانی برویم رستوران فلان ، پاشو بیا!

ما هم میرویم آنجا ، آنجا بما میگویند حسن جان در غیاب کدخدا رستم هر غذایی دلت میخواهد بخور ! ما هم یک فقره نیویورک استیک فرد اعلا سفارش میدهیم جای تان خالی نوش جان میفرماییم لب و لوچه مان را میشوریم میآییم خانه ، انگار نه خانی آمده است نه خانی رفته است

فرمانده کل قوا می پرسد : خوش گذشت؟

میگویم : جای سرکار عالی خالی بود

می پرسد : غذا چی خوردی؟

میگویم: ماهی!

طوری نگاهم میکند که انگار میگوید : ای حقه باز

اگر دخترم هم اینجا بود با مادرش همنوا میشد میگفت : ای حگه باز

عجب گیری افتادیم ها ! اصلا به قیافه مان میآید حقه باز باشیم یا حگه باز ؟

See less

See insights and ads

Boost post

39

8

2