خدا میرساند

رفته بودیم هاوایی . آنجا در کمر کش کوه ؛ در سایه سار تناور درختی ؛ مردی از بومیان ؛ آلاچیقی بر پا کرده بود میوه های محلی میفروخت . ایستادیم .

از فراز کوه ، اقیانوس چه زیبا بود ، کوه و جنگل در مه بامدادی بیدار میشدند .

به مرد گفتیم : در بساط تان آبجویی پیدا میشود ؟

مرد دیگری که آنجا ایستاده بود یخدان آبی رنگی را که بر ترک موتوری بود باز کرد دو قوطی آبجوی تگری به من و رفیقم داد .

آمدیم کنار پرتگاه نشستیم غرق و غرقه در زیبایی شگرف طبیعت ؛ آبجوی مان را نوشیدیم . چقدر می چسبید .

نیم ساعتی آنجا نشستیم ، مردی که بما آبجو داده بود سوار موتورش شد دستی برای مان تکان داد در مه گم شد .

آمدیم پول میوه ها را بدهیم ؛ چند دلاری بیشتر نشده بود ؛ گفتم : آیا پول آبجو ها را هم حساب کرده ای ؟

گفت : کدام آبجو ؟ ما که اینجا آبجو نداریم !

گفتم : آنکه همین چند دقیقه پیش دو قوطی آبجو بما داد مگر شریک ات نبود ؟

خندید و گفت : چه شریکی آقا ؟ او هم یک مشتری مثل شما بود .

دو باره رفتیم پای پرتگاه چشم به اقیانوس دوختیم وخواندیم :

به رندان می ناب و معشوق مست

خدا میرساند ز هر جا که هست .

See insights and ads

Boost post

14

1

درخت ها

به پدرم میگفتم : پدر جان ! بیا امریکا پیش ما ؛ بیا چند ماهی بمان و برگرد . میبرمت هاوایی ! میبرمت لاس و گاس !

میخندید میگفت : پسرجان ! پس این دار و درخت هایم را چیکار کنم ؟

انگاری دار و درخت ها یش را به جانش بسته بودند

امروز که داشتم یاد داشت های ژوزه ساراماگو نویسنده پرتغالی را میخواندم دیدم پدر بزرگ او هم حال و هوای پدرم را داشت :

او می نویسد :

«پدر بزرگ من ؛ چون حس میکرد نزدیک است مرگ به سراغش بیاید و جانش را بگیرد ؛ به حیاط میرفت با درخت ها یکی یکی خدا حافظی میکرد ؛ در آغوش شان میگرفت و اشک میریخت ؛ چون میدانست دیگر آنها را نمی بیند ....»

پدرم هم با درخت ها حرف میزد . با درختان سیب، انار ، انجیر، عناب ، گلابی و گردو. ناز و نوازش شان می‌کرد

همه شان رابا دستان خودش کاشته بود

نمیدانم آیا فرصت خدا حافظی با دار و درخت هایش را یافت یانه؟

با من که نیافت

See insights and ads

Boost post

25

4