از پشت پنجره خانه ام

می چمد در باغ

پادشاه فصل ها

پاییز

۲۲ اکتبر ۲۰۲۶

See insights and ads

Boost post

40

4

1

 ·

Shared with Public

در میدان مین

برای رفیقی چنین نوشتم :

انگار جامعه ما به سرطانی بد خیم مبتلا شده است( شاید هم از دیرباز گرفتار این بیماری بوده است ما نمیدانسته ایم)

روزی روزگاری کانون نویسندگان ایران ارزش و اعتباری اسطوره ای داشت، امروز اما کانون عرصه یکه تازی های کسی است که هیچ کلامی بدون دشنام های چارواداری از دهانش بیرون نمیآید

حرمت قلم و حرمت انسان به آرزوهای دور و دراز بدل شده و هیچ سخنی را اعتباری نیست

کار بجایی رسیده است که آدمی وقتی میخواهد دو کلام بنویسد باید چهار سویش را بپاید مبادا خشمی بر انگیزد یا آماج تهمت و دشنام شود

ما در میدان مین راه میرویم و بر لبه تیغ گام می نهیم لاجرم باید هر لحظه و هر دم چشم براه انفجاری یا فروافتادن در گردابی باشیم

بگمانم اینها همه حاصل آن است که ما قرن هاست انسان جهان سومی باقی مانده ایم . با همه مختصات و مشخصاتش.

See insights and ads

Boost post

38

1

1