بنویس!

مرا نشانده بود جلوی دیوار . با چشم بندی که از لای آن پوتین سربازی گل آلودش را میدیدم. از سرما و ترس میلرزیدم. همچون بیدی در باد !

ازصدایش معلوم بود بیست و چند سالی بیشتر ندارد .

با مشت به ملاجم میکوبید و نعره میکشید و میگفت : بنویس!

میگفتم : چه بنویسم؟

میگفت: همه آنچه را که قرار بود در آینده بنویسی حالا بنویس !

چگونه توانستم از آن زمهریر خوف و درد، زنده بدر آیم خود نیز نمیدانم !

و این عکس یادگار همان روزگار دوزخی ماست

پوستی و استخوانی از زندان تبریز بیرون آمدم

See insights and ads

Boost post

84

10

3