اگر امروز سقفی امن بر سر دارم، اگر فرزندان و نوههایم در آزادی درس میخوانند و آیندهشان را با امید میسازند، بخشی بزرگ از آن را مدیون تو هستم ، ای وطن دومم امریکا
من به این سرزمین با چمدانی پر از درد و دلی پر از آرزو آمدم.
آمریکا ! تو از من نپرسیدی از کجا آمدهام؛ به من فرصت دادی تا نشان دهم چه میتوانم باشم.
اینجا آموختم که ارزش انسان را بیش از هر چیز، تلاش، قانونمداری و مسئولیتپذیری او تعیین میکند.
سپاس من تنها برای رفاه و آسایش نیست؛ برای امنیت، آزادی اندیشه، احترام به قانون و امکان آغاز دوباره است.
هیچ کشوری بینقص نیست و آمریکا نیز از این قاعده مستثنا نیست، اما برای میلیونها مهاجر، سرزمینی بوده است که رؤیاها را به فرصت تبدیل کرده است.
من، به عنوان یک مهاجر، با قلبی آکنده از قدردانی میگویم: از مردمی که مرا پذیرفتند، از جامعهای که به من فرصت دادو از کشوری که خانه دومم شد، سپاسگزارم.
امیدوارم بتوانم با کار، احترام به قانون و خدمت به جامعه، گوشهای از این مهربانی را جبران کنم.


هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر