بوس مده

ملک الشعرای بهار خطاب به محمد علیشاه قاجار که سالدات های روسی را برای سرکوبی مشروطه خواهان به داخل کشور دعوت کرده ‌‌و از قشون روس یاری می خواست این قطعه را سروده است :

پادشاها نصیحتم بشنو

مملکت را به دست روس مده

نوعروسی است ملک وتو داماد

به کسی دست نوعروس مده

روس اهریمنی است خونخواره

به کف اهرمن دبوس مده

تا تقاضای دیگری نکند

به نخستش مخوان و بوس مده

کاشکی یکی پیدا میشد این شعر را برای رهبران حکومت ملاها میخواند بلکه از آویختن به دامان روس منحوس دست باز دارند و ایرانه خانم زیبای ما ، یا بقول حافظ این« نگین عزیز » را به دست اهرمنان نسپارند :

به صبر کوش تو‌ای دل که حق رضا ندهد

چنین عزیز نگینی به دست اهرمنی

**دبوس= گرز - چماق

See insights and ads

Boost post

18

1

3