دزدگاه

رفته بود ایران تا از اوضاع احوال ایران فیلمی بسازد

وزارت خارجه امریکا گفته بود سفر به ایران خطرناک است ، ممکن است ترا گروگان بگیرند ! بهتر است از سفر صرفنظر کنی .

می ترسید با پاسپورت امریکایی برود ایران ، با پاسپورت ایتالیایی رفت

همان روز اول در یکی از خیابان‌های تهران دوربین هشت هزار دلاری اش را دزدیدند.

میگفت :یک لحظه ، فقط یک لحظه طول کشید که موتور سواری مثل برق ‌و باد بیاید دوربینم را بقاپد ‌‌در برود

در هتل، اشک به چشم میآورد دست به دامان این و آن میشود بلکه دوربینش را پیدا کنند .

میخواهد به پلیس مراجعه کند ، کارکنان هتل میگویند اینجا مملکتی است که از پلیس ها بیش از دزدان باید ترسید ! حتی میگویند پلیس ها خود همکار دزدان اند !

مرد امریکایی بغض کرده است ، نمیداند به چه کسی پناه ببرد .

اعلامیه ای مینویسد پانصد دلار جایزه تعیین میکند به در ‌و دیوار می چسباند اما دوربینش پیدا نمی شود

رفیقی در اوکراین دارد ، به او‌زنگ میزند ، کمک‌میخواهد . جوانکی از اوکراین‌پا میشود میآید ایران ؛ دوربین خودش را بدستش میدهد میگوید حالا برو فیلم بگیر !

مرد امریکایی هاج‌و‌واج مانده است

دخترکی ایرانی با انگلیسی شکسته بسته ای دلداری اش میدهد و میگوید:

This country is full of thieves.

نمیدانم منظورش همین دزدان خیابانی است یا دزدانی که عبا عمامه دارند !؟

See insights and ads

Boost post

12

1

1

جای پای گذشتن عمر است

این عکس را در بوئنوس آیرس گرفته بودیم. سال ۱۹۸۴

وقتی ایران را به مقصد آرژانتین ترک میکردیم دخترکم - آلما- یک ساله بود حالا خودش دختری چهارده ساله و‌پسری یازده ساله دارد ! نوا جونی و آرشی جونی

جای پای گذشتن عمر است

اینکه خوانند چین پیشانی

See insights and ads

Boost post

99

2

زندگی و دیگر هیچ

‎خاكى كه بزير پاى هر نادانى است

‎كف صنمى و چهره ى جانانى است

‎هر خشت كه بر كنگره ى ايوانى است

‎انگشت وزير يا سر سلطانى

است

پير مرد ، هشتاد و چند سالى از عمرش گذشته است .

صبح که ميشود دوشى ميگيرد ، صورتى صفا ميدهد ، عطر و پودرى به خودش ميمالد میاید توى كتابخانه ى شهر ما داوطلبانه كتابدارى ميكند .

من هر وقت گذرم به كتابخانه مى افتد مى بينم سر حال و قبراق اينطرف آنطرف ميدود و سر به سر این و آن ميگذارد .

تا مرا مى بيند دستى برايم تكان ميدهد اگر جوك تازه اى شنيده باشد با آب و تاب برايم تعريف مى كند خودش بيشتر از من غش و ريسه ميرود .

‎اسمش آرتور است اما بيشتر دوست دارد. “ آرت “ صدايش كنند .

با وجودى كه هشتاد و چند سالى از عمرش ميگذرد صورتش چنان صاف و پوستش چنان براق است كه گويى هنوز دارد حول و حوش پنجاه سالگى پرسه مى زند .

پریروز كه پس از دو سه هفته به كتابخانه رفته بودم ديدم آرتور همچنان قبراق و سرحال اينسو آن سو ميدود كار خلايق را راه مى اندازد .

سلام عليكى با من كرد و گفتم : چطورى آرت ؟

گفت : هر روز صبح وقتى از خواب بيدار مىشوم ، اولين كارى كه ميكنم اين است كه نگاهى به ستون مردگان روزنامه ى محلى مى اندازم چون مى بينم نام من در ميان نام مردگان نيست شاد و خوش و خندان دوشم را مى گيرم ، صورتم را شش تيغه ميكنم ، عطر و پودری به خودم ميمالم ،مى آيم اينجا تا از زندگى ام لذت ببرم .......

See insights and ads

Boost post

26

2

1