خواهرک من

خواهرکم در چهارده سالگی زیبا ترین دختر شهرمان شده بود .

شباهت غریبی به ژاله کاظمی داشت.

باریک ‌و بلند بالا با چشمانی روشن .

وقتی با من به خیابان میآمد پسرکان دزدکی نگاهش میکردند و دخترکان با حسرت .

زیبایی شگفت انگیزی داشت.

هنوز به پانزده سالگی نرسیده بود به خواستگاری اش آمدند.

مادرم میگفت : تا دختر بزرگم شوهر نکند خواهرکم را به خانه بخت نمی فرستد .

خواهر بزرگم اما خانه دار بود ، همه امورات خانه را می چرخانید ، از زیبایی چندان بهره ای نداشت ، یک کدبانوی تمام عیار بود . اما تا هیجده سالگی هیچکس به خواستگاری اش نیامده بود .

خواهرک زیبایم در هفده سالگی دل به جوانکی داده بود که درس چندانی نخوانده بود .

جوانک یک روز پدر مادرش را به خواستگاری فرستاد . مادرم همان حرف همیشگی را تکرار کرد :

تا دختر بزرگم شوهر نکند خواهرک زیبایم را به خانه بخت نمی فرستد!

من یک سالی از خواهرکم بزرگ‌تر بودم .

دلم میخواست برای خواهر بزرگم خواستگاری بیاید تا خواهرک کوچکترم به خانه بخت برود .

خواهرکم از من می پرسید : چه کنم ؟

میگفتم : جوانک را دوست داری ؟

میگفت : عاشقش هستم

میگفتم : چمدانت را بردار با او فرار کن ! برو به شهری دور

میگفت : یعنی با آبروی خانواده ام بازی کنم ؟ آبروی آنها را به باد بدهم ؟ چنین کاری هرگز از من ساخته نیست

تا خواهر بزرگم به خانه بخت برود دو سه سالی گذشت . جوانک به سربازی رفت ‌و دیگر بر نگشت .

خواهرک زیبایم سر انجام با مردی دیگر ازدواج کرد و به غربت رفت

و این سرگذشت بسیاری از دخترکان زیبای سر زمین ماست که در چنگال سنت های دیرپای پوسیده اسیرند

نقاشی از : میترا نهرینی

See insights and ads

Boost post

20

1

1