خدا میرساند

رفته بودیم هاوایی . آنجا در کمر کش کوه ؛ در سایه سار تناور درختی ؛ مردی از بومیان ؛ آلاچیقی بر پا کرده بود میوه های محلی میفروخت . ایستادیم .

از فراز کوه ، اقیانوس چه زیبا بود ، کوه و جنگل در مه بامدادی بیدار میشدند .

به مرد گفتیم : در بساط تان آبجویی پیدا میشود ؟

مرد دیگری که آنجا ایستاده بود یخدان آبی رنگی را که بر ترک موتوری بود باز کرد دو قوطی آبجوی تگری به من و رفیقم داد .

آمدیم کنار پرتگاه نشستیم غرق و غرقه در زیبایی شگرف طبیعت ؛ آبجوی مان را نوشیدیم . چقدر می چسبید .

نیم ساعتی آنجا نشستیم ، مردی که بما آبجو داده بود سوار موتورش شد دستی برای مان تکان داد در مه گم شد .

آمدیم پول میوه ها را بدهیم ؛ چند دلاری بیشتر نشده بود ؛ گفتم : آیا پول آبجو ها را هم حساب کرده ای ؟

گفت : کدام آبجو ؟ ما که اینجا آبجو نداریم !

گفتم : آنکه همین چند دقیقه پیش دو قوطی آبجو بما داد مگر شریک ات نبود ؟

خندید و گفت : چه شریکی آقا ؟ او هم یک مشتری مثل شما بود .

دو باره رفتیم پای پرتگاه چشم به اقیانوس دوختیم وخواندیم :

به رندان می ناب و معشوق مست

خدا میرساند ز هر جا که هست .

See insights and ads

Boost post

14

1