ساعت هفده میلیون دلاری

من این خدابیامرز آقای پل نیومن را بسیار دوست میداشتم ، هنوز هم دوستش دارم ، هنر پیشه مورد علاقه ام بود - و هست -

از فیلم هایش لذت میبردم . یکنوع خونسردی در رفتارش بود ، یکنوع خونسردی که به خود خواهی و بیخیالی و شلختگی پهلو میزد .

بسیاری از فیلم هایش را دیده ام ، حالا هم اگر حال و حوصله تماشای فیلم داشته باشم می نشینم فیلم های کلاسیک قدیمی اش را تماشا میکنم . 

توی یکی از فیلم هایش شرط می بندد سی چهل تا تخم مرغ پخته را بخورد - و میخورد - این صحنه تخم مرغ خوری اش مرا میخندانید و میخنداند ، شادم میکرد و شادم میکند .

چند وقت پیش ، اینجا در امریکا ، ساعت رولکسی را که آقای پل نیومن به مچش می بست در یک حراج به مبلغ هفده میلیون و هشتصد هزار دلار فروخته شد ! ملاحظه میفرمایید ؟ هفده میلیون و هشتصد هزار دلار برای یک ساعت مچی ! آنوقت شما از من می پرسید : دل خوش سیری چند ؟

خوش بحال اسکات و ملیسا و نلی .

لابدنمیشناسیدشان ؟ اینها فرزندان مرحوم مغفور آقای پل نیومن هستند که نه بیل میزنند نه پایه انگور میخورند در سایه !

خدا یک جو شانس بدهد والله ! بابای خدابیامرزمان وقتی ریق رحمت را سر کشید برای مان یک عالمه قرض و قوله باقی گذاشت و یک زخم معده آبا اجدادی!

‎قرض هایش را به هر جان کندنی بود دادیم، فقط مانده است آن زخم معده لعنتی که گویا تا قیام قیامت با ماست

See insights and ads

Boost post

14

2

1